Czynniki ryzyka i przyczyny chłoniaków nieziarniczych

Czynniki ryzyka i przyczyny chłoniaków nieziarniczych


W większości przypadków przyczyna chłoniaka nieziarniczego nie jest określona. Chociaż wiadomo jakie czynniki zwiększają ryzyko rozwoju tej choroby, należy przyznać, że u większości pacjentów z rozpoznaniem chłoniaka czynniki te mogą w ogóle nie występować.

Oto niektóre ze znanych czynników ryzyka dla chłoniaków:

Osłabiony system immunologiczny

Ryzyko zachorowania na chłoniaka nieziarniczego jest wyższe jeśli układ odpornościowy nie funkcjonuje prawidłowo. Dotyczy to osób zażywających leki immunosupresyjne (które hamują lub zapobiegają aktywności układu immunologicznego) w następstwie przeszczepienia narządów, jak również osób z obniżoną odpornością organizmu (np. w wyniku zakażenia wirusem HIV). Szczegółowych informacji na temat chłoniaków w przebiegu HIV znajdziecie Państwo w osobnym artykule.


Choroby autoimmunologiczne

Ryzyko chłoniaka jest podwyższone w przypadku rozpoznania szeregu chorób autoimmunologicznych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, zespół Sjögrena (suchość oczu i ust) oraz zapalenie tarczycy Hashimoto. Lekarze nie są w pełni zgodni, dlaczego tak się dzieje. Chłoniak może być następstwem samej choroby autoimmunologicznej, oddziaływaniem niektórych metod leczenia, które osłabiają układ odpornościowy lub efektem działania obu tych czynników równocześnie.


Wcześniejsze leczenie przeciwnowotworowe

Chłoniak nieziarniczy występuje nieco częściej u osób wcześniej leczonych przeciwnowotworowo. Radioterapia lub niektóre leki stosowane w chemioterapii, mogą zwiększać ryzyko rozwoju chłoniaka w perspektywie kilku lat. Jest to jednak  ryzyko niewspółmiernie niskie w porównaniu z korzyścią, jakie daje takie leczenie.


Zakażenie

Narażenie na kontakt z niektórymi wirusami lub bakteriami może zwiększać ryzyko zachorowania na niektóre typy chłoniaków.
Zakażenie bakterią Helicobacter pylori może przyczynić się do rozwoju chłoniaka typu MALT w żołądku.
Wirus Epsteina-Barr (EBV), który wywołuje mononukleozę zakaźną, nieznacznie zwiększa ryzyko zachorowania na chłoniaka. Na ryzyko to szczególnie narażone są osoby po przeszczepieniu narządów, poddane długotrwałemu leczeniu immunosupresyjnemu, które osłabia układ odpornościowy.
Ludzki retrowirus T-limfocytotropowy (HTLV-1) może być odpowiedzialny za  chłoniaka typu ATL ( chłoniak anaplastyczny T−komórkowy). Zakażenie HTLV-1 jak również ten typ chłoniaka są w Europie rzadkością.

Chłoniaki nieziarnicze nie są chorobami zakaźnymi; nie przenoszą się z człowieka na człowieka.


Ryzyko rodzinne

Nieco podwyższone ryzyko zachorowania na chłoniaka nieziarniczego występuje, gdy rozpoznano tę chorobę u bliskich krewnych (brat, siostra lub jedno z rodziców). Ryzyko zachorowania na chłoniaka nieziarniczego jest niewielkie. Oznacza to, że nawet jeśli w bliskiej rodzinie rozpoznano chłoniaka nieziarniczego, ryzyko wystąpienia tej choroby u Państwa jest nieznaczne. U większości osób z rozpoznanym chłoniakiem nieziarniczym tej choroby w rodzinie nie było.


Ostatnia aktualizacja – kwiecień 2012.
Następna aktualizacja – 2014.

 

® Macmillan Cancer Support [2010].
Niniejsza publikacja oparta jest na informacji opublikowanej na stronie www.macmillan.org.uk przez Macmillan Cancer Support, 89 Albert Embankment, London SE1 7UQ, United Kingdom. Macmillan nie ponosi odpowiedzialności za dokładność niniejszego tłumaczenia, ani za kontekst, w jakim treści te się ukazują. Pełną odpowiedzialność za tłumaczenie ponosi Instytut Hematologii i Transfuzjologii, ul. Indiry Gandhi 14, Warszawa, Polska.